Wat heeft u gemist?

Mijn leven voltooid? 5 oktober 2018

 

Veel mensen in binnen- en buitenland denken dat euthanasie in Nederland de gewoonste zaak van de wereld is. Euthanasie is het actief levensbeëindigend handelen op vrijwillig en weloverwogen verzoek van de patiënt. Toch sterft in Nederland slechts een heel klein percentage na euthanasie (4%). Het allergrootste deel daarvan (91%) kan dan weer toegerekend worden aan uitzichtloos en ondraaglijk lijden bij lichamelijke aandoeningen.

 

De laatste jaren komen naast het euthanasiedebat ook steeds vaker vragen aan de orde over ´voltooid leven´. Die discussie gaat eigenlijk over de mogelijkheid zelf het einde van het leven te bepalen, over de humanisering van het sterven en over de zelfbeschikking van de mens. Het gaat over autonomie, regie in eigen hand houden en zelf invloed kunnen uitoefenen.


Wat zijn eigenlijk de grenzen aan het autonome denken en handelen, als het over het einde van je leven gaat? In Nederland is nog altijd het wetboek van strafrecht van toepassing bij euthanasie en hulp bij zelfdoding . Een arts moet voldoen aan allerlei toetsbare zorgvuldigheidscriteria om niet vervolgd te worden voor moord. Een patiënt heeft het recht om actieve hulp bij het sterven te vragen, maar de arts heeft niet de plicht om die te geven.


Wat zijn de dilemma's in de discussies en de politieke besluitvorming over ‘voltooid leven’ en hoe verhouden we ons daartoe. Op vrijdag 5 oktober  kwam mevrouw mr. Loes Jobse daarover met ons spreken. Zij is medewerker presentatiedienst van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde. Vanuit haar deskundigheid gaf zij informatie en gingen wij met haar en met elkaar in gesprek over dit gevoelige onderwerp.